News About Iran

بعضی خبرگزاری ها در ایران نامه ای منسوب به سعید حجاریان را منتشر کرده اند که در آن وخامت حال جسمی، اعمال شکنجه و استفاده از قرص های روان گردان در مورد او تکذیب شده است.

در این نامه آمده است که آقای حجاریان پس از دستگیری، ۲۰ روز در یک سلول انفرادی در زندان اوین نگهداری شده است که می توانسته در آن با "واکر" راه برود و هواخوری داشته باشد و در این مدت پزشک زندان یک روز در میان به او سر می زده است.

بر اساس مفاد این نامه، در این ۲۰ روز عضلات بدن آقای حجاریان رو به تحلیل رفته و بنابراین به محلی منتقل شده که به استخر آب درمانی نزدیک بوده است.

سعید حجاریان ۱۰ سال پیش از یک ترور جان به در برد، اما در اثر آسیب مغزی قدرت تحرک و تکلم خود را از دست داد.

او پس از مدت ها معالجه، به سختی قادر به سخن گفتن شده بود.

در نامه منتشر شده از طرف آقای حجاریان آمده است: "در مجموع می توانم ادعا کنم که حفاظت از یک بازداشتی با معلولیت، کار پر مشقتی است که دوستان (مأموران بازداشتگاه) با شفقت آن را انجام دادند".

پنجشنبه، ۱۲ شهريور، ۱۳۸۸

منطقه حارۀ حریک یکی از محلات جنوبی شهر بیروت است. در جنگ لبنان در سال ۲۰۰۶ میلادی این محله به عنوان مقر حزب‌الله بطور ویژه مورد حمله ارتش اسرائیل قرار گرفت.

در جنوب پایتخت لبنان نیروهای شیعه حزب‌الله بازسازی خانه‌های ویران شده توسط نیروهای اسرائیلی در دوران جنگ را آغاز کرده‌اند. اما در مورد چگونگی تأمین هزینه و اجرای طرح خانه‌سازی در این منطقه سخنی در میان نیست.
مونا ناگار، گزارشگر روزنامه تاتس، چاپ آلمان در شماره روز، سه شنبه اول سپتامبر این روزنامه، مشاهدات خود را از این محله چنین بیان کرده است:
«تاکسی‌ها، مینی‌بوس‌ها، موتورسوارها و دستفروشان با گاری‌هاشان در کوچه‌ها و خیابان‌های باریک منطقه حارۀ حریک در رفت‌و آمد هستند. عابران پیاده به سختی از میان خودروهای پارک شده مسیر خود را دنبال می‌کنند. لباس‌فروشی‌ها، ساندویچ‌فروشی‌ها، کافه‌های اینترنت و سوپرمارکت‌های کوچک در دو طرف خیابان‌های شلوغ این منطقه از شهر قرار دارند. در برخی از گذرگاه‌های پررفت و آمد، تصاویری از مردان جوانی با لباس نظامی آویخته شده که در جنگ علیه اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.»
حزب‌الله و بازسازی خانه‌ها
برای حزب الله بازسازی خانه‌های ویران شده از اولویت برخوردار است. این مسئله ضریب اعتماد عمومی نسبت به حزب‌الله را بالا می‌برد. هم‌چنین بازسازی خانه‌ها از سوی حزب الله به عنوان "نشانه‌ای از مقاومت و پایداری در مقابل اسرائیل" قلمداد می‌شود.
محله حارۀ حریک در بیروت در سی سال گذشته شاهد تغییرات ساختاری و جمعیتی  زیادی بوده است. خانه های یک و یا دو طبقه حیاط ‌دار دهه هفتاد قرن بیستم میلادی و ترکیب چند مذهبی آن در دوران جنگ داخلی ۱۹۷۵ با ورود آوارگان جنگی تغییر کرد. این آوارگان بطور عمده از جنوب و شرق لبنان به بیروت هجوم آوردند و در این شهر سکنی گزیدند.
رفته رفته ساکنان قدیمی حارۀ حریک از این محله بیروت خارج شدند و جای خود را بطور عمده به مسلمانان شیعه و هواداران حزب‌الله، به عنوان ساکنان جدید این منطقه دادند.
بسیاری از خانه‌های محله حاره حریک بیروت در جریان جنگ ویران شد. بازسازی این خانه‌ها اکنون با سازماندهی نیروهای حزب الله ادامه دارد. مونا ناگار مشاهدات خود از این محله چنین توصیف می‌کند: «در خیابان‌های این محله خانه‌های زیادی درحال ساخت هستند. اسکلت بناهای  هشت تا ده طبقه در همه جا به چشم می‌خورد. در جلوی ساختمان‌های نیمه کاره تابلوهایی آویخته شده‌اند که نام شرکت مسئول ساختمانی "واد" نوشته شده است به همراه این شعار که «ما خانه‌هائی زیباتر از پیش خواهیم ساخت.‌‌»
کمک‌های خیریه ناشناس برای بازسازی
گفته می‌شود که حمله نیروهای اسرائیلی مجموع به ۲۶۵ مجتمع ساختمانی خسارت جدی وارد ساخت و یا آن‌ها را به کلی ویران کرد. نتیجه این خرابی‌ها بی‌خانمانی حدود بیست هزار نفر از اهالی این محله بود.
در طرح شرکت"واد‌" قرار بر این است که خیابان‌ها وسیع‌تر از پیش ساخته شوند. حسن جیشی، مهندس ناظر این پروژه در گفتگو با گزارشگر تاتس با غرور توضیح می‌دهد که بسیاری از ساختمان‌ها ضد زلزله خواهند بود. وی تأکید می‌کند: «مردم منتظرند که هر چه سریع‌‌تر به خانه‌هایشان بازگردند.» 
اکثر لبنانی‌هایی که خانه خود را در جنگ از دست داده‌اند، به شرکت "واد" برای بازسازی خانه‌شان وکالت داده‌اند. این شرکت کمک‌های خیریه جمع‌آوری شده را برای بازسازی مجتمع‌های مسکونی در اختیار شرکت‌های ساختمانی قرار می‌دهد. این کمک‌ها به هیچ‌وجه نمی توانند هزینه سنگین بازسازی ساختمان‌ها را تأمین کنند. بقیه هزینه‌ها از سوی کمک‌های خیریه دیگر و بخش "جهاد البنا" از سوی حزب‌الله تأمین می‌شود. از ایران هم به عنوان کمک‌کننده بزرگ این پروژه نام برده می‌شود.
دویچه وله

خبرگزاری هرانا : امید گلباز دانشجوی محروم از تحصیل رشته فلسفه دانش‌کده الهیات دانش گاه فردوسی  است که در 23 تیرماه 1384 در میدان ونک تهران از سوی ماموران امنیتی همراه با استفاده از اسپری فلفل  و ضرب‌وشتم شدید بازداشت و به بازداشتگاهی منتقل شد که هم‌چنان برای‌اش مجهول است

گلباز در طول دوره‌ی بازداشت دچار شکسته‌گی انگشتان که بر اثر ضربات با باتوم و حتا بریده‌گی و قطع یک بند از انگشت وی که در بازداشتگاه بی نام و نشان و در لابه‌لای درب های آهنین آن صورت گرفته، شده است. هم‌چنین مواردی از خون‌ریزی‌های داخلی وی اعم از خون‌ریزی معده و پاره شدن مویرگ‌های مثانه و همچنین ضرب دیده‌گی شدید از ناحیه کمر و شکسته‌گی یکی از دندان‌ها پس از معاینه‌های دکت تایید شده که حاکی از شکنجه‌های طاقت‌فرسا و وحشیانه صورت گرفته بروی وی در زندان است.

در تمام طول بازجوئی‌ها چشم بند به چشم زندانی بوده و بازجوها که نقابی سیاه به چهره داشته‌اند یکدیگر را حاجی یا علوی خطاب می‌کرده‌اند.

پس از انتقال به اوین حتا پس از یک هفته پس از شکسته‌گی سر و صورت و انگشتان اجازه انتقال به بهداری و ملاقات با پزشک ابن دانش‌جوی محروم از تحصیل داده نشده است.

بارها  در ساعات مختلف شبانه روز و در شرایط بسیار سخت و دشوار از لحاظ روانی و بی‌خوابی وی تحت فشار و شکنجه و ضرب و شتم و توهین‌های بسیار رکیک  بوده و به طور مدام تهدید به شکنجه‌های شدیدتر حتا عریان کرد زندانی و تجاوز جنسی می‌شده است. تهدید به کشانیدن پای دوستان و خوانواده به بازجویی در صورت هم‌کاری نکردن با بازجویان و اعتراف نکردن به موارد مطروحه از دیگر فشارهای وارد بر گلباز بوده است.

ارتباط و مراودات با محافل بیگانه، اقدام علیه امنیت ملی، سرکرده‌گی اغتشاشات و تخریب اموال عمومی محاربه با خدا و… از جمله اتهام‌های مطروحه در پرونده‌ی امید گلباز اعلام شده است.

وی هم‌اکنون با قرار وثیقه‌ی 50 میلیونی توانسته است از زندان مرخصی استعلاجی گرفته و مشغول درمان خود است.

منبع خبر : مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

آیا جز این است که وزارت اطلاعات باید با یک ارتباط تنگاتنگ و نزدیک با فرهیختگان حوزه و دانشگاه و دانشجویان و عزیزانی که به تعبیر مقام معظم انقلاب سربازان و افسران این عرصه هستند آن‌ها را در انجام مبارزه و هماوردی با دشمن موفق کند؟

آفتاب: حجت‌الاسلام و المسلمین حیدر مصلحی گفت: «به درگاه خداوند شکرگذاری می‌کنم که چنین توفیقی نصیبم می‌شود که در جمع سربازان گمنام امام زمان (عج) قرار گیرم، این لقب زیبا و ارزشمند را حضرت امام (ره) به این مجموعه دادند از این رو امیدوارم بتوانم با انجام وظیفه و ماموریت در این جایگاه دل وجود مقدس امام زمان را شاد کنم و رضایت رهبر معظم انقلاب را که انشاءالله در لبخند رضایت‌بخش ایشان ظهور پیدا می‌کند به همراه داشته باشم».
وزیر پیشنهادی اطلاعات در صحن علنی مجلس در دفاع از برنامه‌هایش با تشکر از رییس‌جمهور و مقام معظم رهبری به دلیل اعتماد‌ و پیشنهادشان برای ریاست این وزارتخانه، وزارت اطلاعات را چشم بیدار نظام، پشتیبان ملت و یاور دستگاه‌های حکومتی دانست و گفت: «بر خود لازم می‌دانم که مجاهدت‌های خاموش و تلاش‌هایی که در طول دوره‌های مختلف برای حفظ کیان، انقلاب و نظام در این مجموعه صورت گرفته تشکر کنم، از همه عزیزان به خصوص از زحمات و تلاش‌های وزیر گذشته اطلاعات حجت‌الاسلام و المسلمین محسنی اژه‌ای به سهم خود سپاسگزاریم».
وزیر پیشنهادی اطلاعات با اشاره به سوابق و آشناییش در مورد مباحث اطلاعاتی توضیح داد: «آشنایی بنده با مباحث اطلاعاتی به دوران دفاع مقدس برمی‌گردد، آن زمان که تنور جنگ جایی بود که مدیریت‌های بسیار بزرگی را در درون خود شکل داد و به وجود آورد، بنده نیز توفیق داشتم که در آن مجموعه به خصوص در بخش سیاسی نمایندگی حضرت امام (ره) در قرارگاه کربلا حضور داشته باشم، البته در جلسه کمیسیون امنیت ملی چگونگی فعال شدن این بخش سیاسی را توضیح کامل دادم و این نمایندگان در جریان این امر قرار گرفتند که ایجاد تشکیلات دفتر سیاسی در دوران دفاع مقدس چه ضرورتی داشت».
مصلحی ادامه داد: «پس از آن مسوولیت نمایندگی حضرت امام(ره) در قرارگاه کربلا و خاتم را به عهده گرفتم، ماموریت‌هایی که نمایندگی امام به خصوص در آن مقطع در بحث‌های مختلف داشت، موجب شد که بنده از نزدیک با مسائل مختلف اطلاعاتی آشنایی داشته باشم، اما به دلیل آنکه نمی‌توانم و مجاز نیستم بخشی از آن مباحث را در این جلسه بیان کنم این بخش از مطالب را در جلسات خصوصی با روسای کمیسیون‌ها مطرح کردم و به بیان نقشی که در مباحث اطلاعاتی و در بحث نظامی در دوران دفاع مقدس و بعد از آن در دوران نمایندگی ولی فقیه به خصوص در نیروی مقاومت بسیج که در یک دوره‌ حساس و قابل توجهی ماموریت‌های مهمی به اطلاعات بسیج داده شده بود پرداختم و این مسوولیت‌ها موجب شد که آشنایی لازم در حد خودم را با توجه به مطالعاتم در رابطه با مباحث اطلاعاتی داشته باشم».
وی در رابطه با وزارت اطلاعات گفت: «به تعبیر حضرت امام(ره) وزارت اطلاعات مجموعه‌ای از سربازان گمنام امام زمان هستند که در این مجموعه بهترین‌ها با سوز و گداز و عشق تلاش کردند انقلاب و نظام را در مقابل تهدیدات داخلی و خارجی حفظ کنند و با ایثارگری‌ها و از خودگذشتگی‌ها به صورت خاموش توانستند انقلاب و نظام را در مقابل توطئه‌های مختلف حفظ و نگهداری کنند. همچنین این مجموعه توانسته است با ارتباط تنگاتنگی که با مقام معظم رهبری دارند، اقتدار نظام را در مقابل توطئه‌های مختلف محافظت کنند».
وزیر پیشنهادی اطلاعات به تحلیل شرایط کشور پرداخت و گفت: «کشور در طول سه دهه گذشته در نبرد اطلاعاتی بسیار سنگین با دشمن روبرو است، اطلاعات همواره در مبارزات و جنگ‌ها نقش اول و اساسی داشته است، البته در گذشته این نقش یک نقش ساده‌ای بود، اما امروز با توجه به اینکه دشمن از ابزارهای مختلف به گونه‌ای استفاده می‌کند که در هم تنیدگی بسیار قابل توجهی در حوزه‌های مختلف دارد، این نقش بسیار پیچیده است، بر این اساس کشف توطئه‌ها و حرکات دشمن یکی از نقاط بسیار قابل توجه است».
مصلحی ادامه داد: «امروز دشمنان ما با داشته‌های اطلاعات سیاسی، فرهنگی، دانشگاهی، علمی، اقتصادی، دیپلماتیک،‌ رسانه‌ای و تکنولوژیک در وضعیتی قرار گرفته که خیلی جدی دستاوردهای انقلاب را در معرض تهدید قرار دادند، از این رو نیاز است که در این عرصه‌ها در حد بسیار قابل قبولی به گونه‌ای که بتوانیم رودست به آن‌ها بزنیم از اطلاعات بسیار خوب و به روز با استفاده از تکنولوژی روز و همان پیچیدگی و تنیدگی که دشمن از آن استفاده می‌کند، انقلاب و نظام را حفظ و نگهداری کنیم».
وی با تاکید بر این‌که امنیت هر کشوری با گفتمان‌سازی، انسجام‌بخشی، بسیج نیروهای مردمی، نهادینه‌گی ارزش‌های بنیادین، استحکام هویت و همبستگی ملی سنجیده می‌شود، گفت: «جمهوری اسلامی از این جهت جزء کشورهای بسیار موفق است و بر این اساس دشمن در طراحی‌های اطلاعاتی همه این حوزه‌ها را هدف قرار داده است بنابراین لازم است در این جهت با توجه به سخت‌افزار و نرم‌افزارها با دشمن مقابله کرده و در مقابل توطئه‌ها و تهدیدها بایستیم».
مصلحی بحث ناتوی فرهنگی، جنگ نرم، تهاجم به بنیان‌های دینی و ارزش‌های الهی را از مباحث جدی دشمنان دانست و با اشاره به فرمایشات مقام معظم رهبری در جمع اساتید و دانشجویان گفت: «رهبر معظم انقلاب در این دیدارها تعبیرشان از این عزیزان، افسران و سربازان عرصه جنگ نرم بود، سوال مطرح در اینجا این است که چه کسی قرار است اطلاعات وضعیت دشمن را به این مجموعه سرباز و افسری که با تعبیر مقام معظم رهبری می‌خواهد در این جنگ شرکت کند و به امید خدا موفقیت به دست آورد، بدهد؟ آیا جز این است که وزارت اطلاعات باید با یک ارتباط تنگاتنگ و نزدیک با فرهیختگان حوزه و دانشگاه و دانشجویان و عزیزانی که به تعبیر مقام معظم انقلاب سربازان و افسران این عرصه هستند آن‌ها را در انجام مبارزه و هماوردی با دشمن موفق کند»؟
وی ادامه داد: «اصول مورد نظر بنده در این رابطه رویکرد نوین به این میدان امنیت ملی است، باید در این راستا فرصت‌شناسی را در سرلوحه عملکرد خود قرار دهیم و از مقاطع مختلف نهایت استفاده و بهره را ببریم، باید آسیب‌ها و تهدیدها را مورد بازشناسی قرار داده تا تهدید و آسیب تبدیل به فرصت شود، این امر با توجه به تجربیاتی که ما در گذشته در رابطه با مباحث اطلاعاتی داریم به خوبی قابل دسترسی است».
وزیر پیشنهادی اطلاعات در ادامه گفت: «باید شناخت و اشراف اطلاعاتی حداکثری را به عنوان یک ضرورت جدی در این دریافت جدید خودمان مورد توجه قرار دهیم، توصیف و تحلیل درست از مباحث مختلف اطلاعاتی یکی از ضرورت‌ها است، در رویکرد جدید قبل از ظهور و بروز در حوزه‌های اجتماعی با مطالعه و شناخت و برآورد اطلاعات دقیق و تخصصی نه تنها این امر قابل پیش‌بینی است که اجازه ندهیم که مسائل اجتماعی به بحران تبدیل شود بلکه می‌توان پیشگیری لازم را نسبت به این امر انجام داد».
مصلحی تاکید کرد: «باید در مباحث امنیتی، پیشگیری را یکی از مباحث جدی در مسائل مختلف تهدیدمان قرار دهیم».
حجت‌الاسلام و المسلمین حیدر مصلحی در ادامه‌ی جلسه‌ی رای اعتماد به خود در مجلس شورای اسلامی درباره‌ی اولویت‌های خود برای تحقق اهدافش در وزارت اطلاعات، گفت: «تلاش برای اتخاذ رویکرد تهاجمی در مقابل دست‌اندازی‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری دشمنان، ارتقای ظرفیت‌های تخصصی اطلاعاتی – با توجه به پیچیدگی‌هایی که در مسئله‌ی جنگ نرم وجود دارد این از ضرورت‌هاست».
وی افزود: «حفظ نیروهای مجرب، متخصص، کارآمد و مخلص وزارت. این در واقع پاسخ به بخشی از سخنان یکی از عزیزان مخالف است که لازم می‌دانم به آن اشاره کنم. یکی از ضرورت‌های جدی ما امروز حفظ نیروهای اطلاعاتی آن هم نه در یک محدوده‌ی زمانی خاص است، بهینه‌سازی و تقویت بیش از پیش ارتباطات و هماهنگی تصمیم‌گیران نظام در جهت ارایه‌ی خدمات اطلاعاتی که مقوم امنیت کشور باشد، پیشگیری و مقابله‌ی همه‌جانبه با جریانات معاند و معارض که اساسا مجری راهبردهای دشمنان نظام هستند».
وزیر پیشنهادی اطلاعات، در ادامه به راهبردهای خود برای تحقق این اهداف اشاره کرد و افزود: «پیش‌بینی و نهایتا مدیریت تهدیدها، فرصت‌ها و آسیب‌های امنیتی – اطلاعاتی، تلاش برای کسب حداکثر اشراف اطلاعاتی جهت جلوگیری از غافلگیری امنیتی و اطلاعاتی، ارتقای ظرفیت‌های اطلاعاتی به منظور مقابله‌ی همه‌جانبه با جنگ نرم دشمنان، افزایش تسلط بر جریان‌ها، گروه‌ها و احزاب معاند و برانداز و مقابله‌ی همه‌جانبه با اهداف و برنامه‌های آنها از جمله‌ی این راهکارهاست».
مصلحی اضافه کرد: «اما سیاست‌هایی که مدنظر من است در واقع پاسخ به بخشی است که برادرمان آقای انصاری اشاره کردند به مباحث مدیریتی و مسائل مورد نظر وزیر. ارزش‌محوری، مردم‌داری، دفاع از ارزش‌های والای انقلاب اسلامی، بی‌طرفی، تقوا در وزارت، تاکید بر مصالح نظام و آرمان‌های امام و منویات مقام معظم رهبری و خواسته‌های ریاست محترم جمهوری از این سیاست‌هاست».
وی در ادامه خاطر نشان کرد: «اینجا آقای انصاری نکته‌ای را اشاره کردند که بحث خواسته‌های رییس جمهور و منویات مقام معظم رهبری چه می‌شود؟ من لازم است اشاره کنم ریاست محترم جمهوری با توجه به مسوولیتی که به عنوان رییس شورای عالی امنیت ملی کشور دارد، قطعا خواسته‌هایی برای تصمیم‌گیری صحیح و دقیق دارد و نیاز به اطلاعاتی دارد تا بتواند در مدیریت مسائل امنیتی کشور تصمیم‌گیری دقیق و درستی کند. اینجاست که خواسته‌های او باید دقیقا مورد توجه قرار گیرد».
وزیر پیشنهادی اطلاعات همچنین یادآور شد: «من در جلسات کمیسیون‌ها هم اشاره کردم که وزارت اطلاعات وزارت نظام مقدس جمهوری اسلامی است و باید همه‌ی ماموریت‌ها در رابطه با همه‌ی دستگاه‌ها را بتواند با توجه به خط قرمزهایی که عبور از آنها فقط با نظر ولی فقیه ممکن است مورد توجه قرار دهد. تاکید و التزام به قانون و مقررات شرع در امور اطلاعاتی و امنیتی، توسعه‌ی بیش از پیش ارتباطات و هماهنگی با اعضای محترم جامعه‌ی اطلاعاتی کشور نیز از موارد مهم است که باید مورد توجه قرار گیرد».
وی افزود: «جزء وظایفی که در قانون برای وزیر وضع شده است هماهنگی دستگاه‌های اطلاعاتی است و ما باید با این هماهنگی یک وضعیت تکاملی را در مسائل اطلاعاتی به وجود بیاوریم و یک رقابت برادرانه برای اینکه بتوانیم وضعیت اطلاعات را در وضعیت حداکثری مورد قبول برای نیازهای نظام قرار دهیم. علاوه بر این تلاش برای ایجاد فضای اعتماد متقابل بین وزارت با مردم و گروه‌های مختلف اجتماعی، تلاش برای توسعه‌ی ارتباط با نخبگان و بهره‌مند شدن از ظرفیت‌های علمی، تخصصی و تحلیلی آنها در جهت منافع کشور از مسائل مهمی است که باید پیش‌روی وزیر آینده‌ی اطلاعات قرار گیرد».
مصلحی در ادامه گفت: «امروز می‌بینید یکی از چیزهایی که در بحث تهاجم فرهنگی مورد توجه نهادهای اطلاعاتی و امنیتی دشمن قرار گرفته توجه به هنر و استفاده از مسائل هنری در مباحث امنیتی و اطلاعاتی است و این یکی از ضرورت‌هاست که ما برای مقابله‌ی با آن نیاز به ارتباط با مجموعه‌ی هنری و فرهنگی کشور داریم».
وزیر پیشنهادی اطلاعات، همچنین اضافه کرد: «از دیگر سیاست‌هایی که می‌تواند در پیشبرد اهداف کمک کند رسیدگی و رفع مشکلات، نیازها و دغدغه‌های پرسنل است. امروز یکی از نیازهای ضروری که به نظر من باید بطور جد به آن پرداخته شود بحث برنامه‌ریزی در ابعاد مختلف اعتقادی، فکری، معنوی، اخلاقی، سیاسی و رفاهی برای پرسنل است. آیا قابل قبول است و در کجای دنیا چنین اتفاقی می‌افتد که نیروی وزارت اطلاعات با کوله‌بار تجربه‌ی سنگین اطلاعاتی بعد از 30 سال بازنشسته شود و در بازار رها شود و کارکشتگی و تجربه‌ی او در مسائل مختلف اطلاعاتی کشور مورد استفاده قرار نگیرد»؟
وی خاطر نشان کرد: «البته لازم است این نکته را اشاره کنم که در بحث سیاسی و اعتقادی منظور مفهوم علمی و متدولوژیک آن است، نه سیاست به معنی و تعریف خاصی که در مقولات جناح‌بندی به آن اشاره می‌شود».
مصلحی اضافه کرد: «در پایان لازم می‌دانم مصرانه بر این امر تاکید کنم که مهمترین سیاست راهبردی این حقیر در مدیریت وزارت اطلاعات تحقق بخشیدن به گفتمان امام (ره) و رهبر معظم انقلاب و اسناد بالادستی یعنی قانون اساسی، سند چشم‌انداز و قانون وزارت خواهد بود که احصاء و دسته‌بندی شده و به منشور و مانیفست وزارت تبدیل خواهد شد».
وزیر پیشنهادی اطلاعات، در پایان با تشکر از نمایندگان مجلس برای استماع سخنان وی و سخنان مخالفان و موافقان وزارتش، گفت: «امیدوارم اگر بار مسوولیت بدوش من گذاشته شد، مثل گذشته سرباز کوچکی برای مقام معظم رهبری و وجود مقدس آقا امام زمان (عج) باشم و در این مسیر و راه پایان عمرم را خداوند متعال شهادت در راه خود قرار دهد».

ديروز پرونده عبدالرضا شيخ الاسلامي روي ميز نماينده ها آمد. صلاح ديده شد مسوول دفتر احمدي نژاد وزارت کاريابي جوانان را در دست بگيرد. اما وقتي نماينده ها داشتند «وعده نامه» وزير پيشنهادي را مطالعه مي کردند به يک کشف بزرگ رسيدند. در برنامه شيخ الاسلامي آماري آمده بود که مي گفت ميرحسين موسوي، مهدي کروبي و محسن رضايي در مورد آمار بيکاري درست مي گفتند و اين محمود احمدي نژاد بوده که نمودارهاي بيکاري را جلوي رسانه ملي برخلاف واقعيت نشان مي داده؛ عبدالرضا شيخ الاسلامي حواسش نبود و در برنامه کاري اش آماري از بيکاري آورد که شبيه آمارهايي بود که رقباي احمدي نژاد در زمان مناظره ها ارائه داده بودند. احمدي نژاد مي گفت بيکاري را در اين چهار سال خيلي کاهش داده اما وزير پيشنهادي کارش که از قضا پيش از اين مسوول دفترش بوده و انتظار نمي رفت چنين کند، تمام صحبت هاي رئيس کابينه اش را زير سوال برد؛ شايد او فکر مي کرد نماينده ها زير برنامه هايش نمي شوند و نمي بينند اين «اعتراف بزرگ» را؛ اما ترابي نماينده شهرکرد احمدي نژاد و شيخ الاسلام را گرفتار کرد؛ آقاي مسوول دفتر سابق رئيس جمهور؛ لطفاً صفحه 15 برنامه خود را بياوريد. شما گفته ايد در طول چهار سال دولت احمدي نژاد نرخ 321 هزار و ¹²µ شغل از دست داده ايم و آمار شاغلين کاهش يافته است. دوربين ها روي چهره شيخ الاسلامي رفتند؛ او سر به زير انداخته بود و گويا مي دانست چه اشتباهي کرده و ديگر لازم هم نديد جزوه اش را باز کند. ترابي کشف جديدش را اين طور ادامه داد که وزير احمدي نژاد خبر داده آمار جمعيت شاغل در سال 84 برابر 20ميليون و 614هزار و 698 نفر بوده و پس از چهار سال در سال 87 به 20ميليون و ²¸² هزار و 745 نفر رسيده؛ يعني نزديک به 322 هزار شغل از بين رفته است نماينده ها سريع خاطره هايشان يادشان آمد؛ شب مناظره کروبي ـ احمدي نژاد؛ «نرخ بيکاري در بهار 84 نرخ بالا بود، از ابتداي84 نرخ بيکاري رو به کاهش است به طور مستمر…» البته شيخ الاسلامي خواسته جبران کند و قول داده اگر نماينده ها او را وزير کار کنند جبران مافات خواهد کرد و 914 هزار شغل جديد به وجود مي آورد؛ اما مجلس شگفت زده از اين مچ گيري هاي اقتصادي بود. نماينده شهرکرد مي پرسيد به قول احمدي نژاد اگر رکود جهاني اقتصاد است چطور مي تواند ¹±´ هزار شغل جديد ايجاد کنند؟ کشف دوم؛ نسبت بيکاري جوانان به بيکاري کل کشور بود؛ باز هم نکته سنجي نماينده شهرکرد در پيدا کردن يک سوء تفاهم ديگر وزير جديد و رئيس کابينه، باز هم برخي از نماينده ها و مردمي که ا ين آمار را مي شنيدند يادشان آمد آن وقت اضافه يي که در آستانه انتخابات به احمدي نژاد دادند تا بيايد و جدول هايش را بياورد؛ او آنجا گفته بود اين نسبت هم کم شده و اصلاً با دولت خاتمي قابل مقايسه نيست، اما دسته گل شيخ الاسلامي؛ «نسبت بيکاري جوانان به بيکاري کل در اين چهار سال از 02/² به 21/² افزايش يافته است…» به قول ترابي تازه اگر µ/³ ميليون نفر دانشجوي موجود به رقم يک ميليون و

±±± هزار نفر جوانان بيکار طبق جدول صفحه 15 اضافه شود ببينيد چه آينده بحراني براي اشتغال جوانان رقم مي زن

تا به اين ترتيب موضوع مخالفت با وزير پيشنهادي کار تبديل شود به رو شدن آمارهايي که احمدي نژاد مي داد و هر قدر بانک مرکزي و کارشناسان مي گفتند واقعي نيست، از دولت اصرار بود از شهروندان بيکار، انکار؛ مجلس تصور کرد با اين برگ برنده شايد شيخ الاسلامي پشيمان شود از جوابي که به موسي الرضا ثروتي نماينده بجنورد داده بود؛ اين نماينده مي گويد از آقاي شيخ الاسلامي در فراکسيون کارگري پرسيدم چرا اين پيشنهاد را قبول کرديد؟ شما که مي دانيد تجربه و تحصيلاتي در اين زمينه نداريد و او اين طور پاسخ مي دهد؛ «من هم تمايل نداشتم؛ اما اين کار شد و حالا سعي مي کنم بتوانم موفق باشم.» اما همين ابتداي کار خطايي کرد که احمدي نژاد اگر نخواهد از آن چشم بپوشد بايد به فکر جوابي باشد؛ شيخ الاسلامي مهندسي و دکتراي عمران دارد. عضو هيات علمي دانشگاه علم و صنعت، رئيس دفتر دانشگاه، رئيس دفتر شهردار احمدي نژاد، استاندار و بازرس ويژه احمدي نژاد؛ با اين سابقه هاي نامرتبط براي وزارت کار پيشنهاد شده؛ شايد به همين دليل است که ناشيانه آماري داده که با آمارهاي «يک» دولت اينقدر متفاوت است؛ البته مخالفان سوال هايي هم پرسيدند که وي هم به رسم ساير وزراي پيشنهادي گويا صلاح نديد در مقام پاسخ نماينده ها بر آيد؛ چرا که سوال ها از ضعف هاي چهارساله دولت احمدي نژاد بود و وزير جديد چه جايگاهي براي پاسخ به نکرده هاي چهارساله يک دولت؛ «آيا مي دانيد چه تعداد از کارگران در اين سال ها به دليل تعطيل شدن يا واگذاري بخش هاي مختلف به امان خدا سپرده شده اند؟ آيا سرانجام کارگراني که به دنبال معوقات خود بين اداره کار، استانداري و اجراي احکام سردرگمند و شب دست خالي به خانه باز مي گردند، مي دانيد چه مي شود؟ آيا مي دانيد چند کارگر به دليل پرداخت نشدن حق بيمه کسر سابقه دارند؟ آيا منظور شما از کارگران تنها کارگران بخش صنعت است؟ به نظر شما خيل عظيم کشاورزان و کارگران بخش صنعت و خدمات چه مي شود؟ آيا براي صنعت و زحمتکشان عرصه توليد در شهرهاي مختلف کشور از جمله شهر هفت چنار که از شهرهاي استان چهارمحال و بختياري است و سال ها چرخ توليد و صنعت را به گردش درآورده اند و عسلويه ها ساخته اند و اکنون دربه در تعطيلي عسلويه به دنبال کار و لقمه ناني هستند فکري مي شود؟ آيا براي کارگراني که کمتر از بيمه پرداخت کرده اند و بدون تقسيم بيکار مي شوند و به آنها مي گويند چون يک سال بيمه پرداخت نکرده ايد مشمول بيمه بيکاري نمي شويد، فکري کرده ايد؟» موسي الرضا ثروتي نماينده بجنورد هم به اين وزير پيشنهادي که ناخواسته سخت گرفتار روز پرتنشي شده بود، شوک جديدي وارد کرد و پرسيد اين چه رسمي است که در اين مملکت اگر يک فرد در يک هفته يک ساعت هم کار کند، شاغل محسوب مي شود؛ «اگر هر نفر در هفته يک ساعت هم کار داشته باشد شاغل محسوب مي شود، آيا اين شاغل بودن است؟ در آمار سرشماري سال 85 ديديم مي رفتند در خانه ها و دق الباب مي کردند و مي پرسيدند شما در هفته يک ساعت کار مي کنيد. آن فرد روستايي هم مي گفت من هفته يي 100 ساعت کار مي کنم. اما براي سرشماري بايد به شهرها بياييد و ببينيد که مردم هفته يي 44 ساعت کار مي کنند؛ اما نمي توانند زندگي شان را تامين کنند، چرا؟ دليل آن تنها اين است که در چنين نرم افزاري که در غرب مورد استفاده قرار مي گيرد يک ساعت ارزش افزوده کار برابر يک سال کار دامدار ما است. يک ساعت ارزش افزوده آنها با يک سال کار ما برابري مي کند، اينها نکاتي است که بايد به آن توجه کرد و دولت نهم توجه نکرد.» شيخ الاسلامي هم وقتي نوبت سخنراني اش رسيد ديگر اشتباهش را تکرار نکرد و از برنامه اش تنها جاهايي را خواند که آمار نداشت تا حداقل پشت تريبون مجلس اظهارات رئيس دولت نهم در کاهش بيکاري دولت عدالت محور نسبت به دولت خاتمي را تکرار نکند.د.

منبع: روزنامه اعتماد، گروه سياسي، صبا آذرپيک

شکنجه‌ی زندانی برای دستیابی به "راز" او، روشی مرسوم در بازداشت‌گاه ‌هاست. تجاوز جنسی به زندانی اما "راز"ی است که گاه، قربانی و متجاوز هر دو بر مکتوم ماندن‌اش می‌کوشند. دلیل چیست و درمان کدام است؟ گفتگو با رضا کاظم‌زاده.
رضا کاظم‌زاده، روان‌درمانگر و پژوهشگر مسائل اجتماعی از همکاران موسسه‌ای در شهر بروکسل است که به روان ‌درمانی پناهندگان و شکنجه‌شدگان می‌پردازد.

دویچه وله: رسانه‌ای شدن بحث تجاوز در بازداشتگاه‌های ایران و همدردی افکار عمومی با قربانیان تجاوز جنسی، کمکی به شکستن تابوهای فرهنگی در این موارد می‌کند؟
رضا کاظم‌زاده: مسلما. قربانی تجاوز برای صحبت کردن در باره شکنجه‌ای که به او اعمال شده، نیاز به فضای امن دارد. عمومی شدن این بحث‌، کمک می‌کند که قربانی احساس اعتماد بیشتری برای صحبت کردن پیدا کند. توجه و حساسیت افکار عمومی در عین حال، زمینه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی پیشگیری از چنین آزاری را هم فراهم می‌سازد.
خط تمایز تجاوز جنسی با سایر آزارهایی که نسبت به زندانی اعمال می‌شوند، در چیست؟
تجاوز یا آزار جنسی یکی از انواع شکنجه است. در شکنجه‌ی غیرجنسی، شلاق می‌زنند، اعدام نمایشی می‌کنند، گرسنگی می‌دهند، زندانی را تنها می‌گذارند و غیره. اما تجاوز جنسی، شکنجه‌ای است که مربوط به تابوهای فرهنگی می‌شود. با تجاوز جنسی، یکسری قراردادهای فرهنگی و اخلاقی مرسوم زیرپا گذاشته می‌شود. مکانیسم فشار تجاوز جنسی بسیار پیچیده‌تر از سایر آزارهاست و چون با تابوهای فرهنگی سر و کار دارد، به راحتی قابل بازگو کردن نیست.
چرا تجاوز جنسی، در مقایسه با شکنجه‌های دیگر، شدیدتر ارزشیابی می‌شود؟ مثلا آیا روندی که منجر به اعتراف‌گیری می‌شود، شدت کمتری دارد؟
تفاوت‌ها در هدف است. از زندانی اعتراف گرفته می‌شود تا با نمایش آن، در رابطه فرد با گروهش اختلال ایجاد کرده یا او را در میان آن گروه منزوی و بی‌مقدار کنند. اما تجاوز، با مسائل جنسی مربوط است که کاملا خصوصی است و وقتی علنی شود، ایجاد شرم می‌کند. با تابوهای فرهنگی مربوط است. بازجو مانند اعترافات، تجاوز را علنی نمی‌کند، بلکه آن را چون رازی بین خود و زندانی نگاه می‌دارد. پیچیدگی موضوع در این است که فرد قربانی، در حالت ترس و نگرانی به سر می‌برد که مبادا این راز برملا شود. از یک‌طرف احساس تحقیر و از طرف دیگر احساس گناه می‌کند و چون نمی‌خواهد در باره این وضع حرف بزند، از دیگران فاصله می‌گیرد.
به همان آغاز صحبت برمی‌گردیم. دامنه‌دار شدن بحث تجاوز، کمکی به افشای مکانیسم این فشار نیست؟ در جامعه ما بیشتر از متجاوز، تجاوز شونده است که احساس شرم و گناه می‌کند.
چرا. در بحث اعتراف مهم این است که ما از پارادایم قهرمان و ضد قهرمان بیرون بیاییم و توقع نداشته باشیم که افراد درهر شرایطی عقاید خود را به جان خود یا خانواده‌شان ترجیح دهند. این است که باید همه جا اعلام شود این حرف‌ها تحت شکنجه زده شده و اعتباری ندارد.
در مورد مسائل جنسی موضوع فرق می‌کند. صحبت کردن در باره تجاوز و یاد کردن از فرد به عنوان قربانی، کمک می‌کند که او بتواند دوباره با محیط ارتباط سالم برقرار کند و از انزوا و احساس گناه دور شود.
تفاوت عوارض شکنجه‌های غیرجنسی با آزار جنسی چیست؟
تفاوت تجاوز با شکنجه‌های دیگر اینست که شلاق خوردن و گرسنگی کشیدن و تنهایی زندانی با آزاد شدن، قطع می‌شود اما حقارت و شرم و درد ناشی از تجاوز با اتمام دوران زندان پایان نمی‌گیرد. فرد مورد تجاوز قرار گرفته، مدت‌‌ها با بدن خود و مناسبات جنسی دچار مشکل می‌شود. سردمزاجی در زنان یا ناتوانی جنسی در مردان از جمله این مشکلات هستند. مردان زندانی که به آنها تجاوز جنسی مکرر در پریودهای طولانی شده، دیگر تمایل نسبت به جنس مخالف را از دست می‌دهند و احساس می‌کنند هویت جنس‌شان دستخوش تغییر شده است.
برای درمان عوارضی که بر شمردید، چه توصیه‌ای به قربانیان می‌توان کرد؟
شیوه‌های مختلفی هست. یکی از شایع‌ترین آنها روان درمانی است. اساسا شکنجه در یک رابطه اعمال می‌شود. یعنی فرد قربانی در رابطه با انسان دیگری، جراحت‌ها و ناراحتی‌هایی را متحمل می‌شود. در نتیجه، درمان نیز باید در یک رابطه آغاز شود. مشکلی که از طریق رابطه ایجاد می‌شود، باید در خلال رابطه معالجه شود. وجود "دیگری" برای این افراد خیلی مهم است. منظور تنها روانشناس یا روانپزشک نیست، فردی از خانواده نیز می‌تواند همراهی کند.
باید به خانواده‌ها آگاهی داد. خانواده‌ها بارها از من پرسیده اند در باره شکنجه و تجاوز باید حرف زد یا نه؟ بسیاری فکر می‌کنند بهتر است سکوت کنند، در حالیکه‌ سکوت، انزوا و فراموشی و احساس تنهایی فرد قربانی را تشدید می‌کند.
قربانی را چگونه باید آماده درمان کرد؟
نباید در هر حالتی قربانی را به حرف زدن مجبور کرد. قربانی تنها در شرایطی که به طرف صحبت اعتماد کند، به زبان می‌آید. مرکزی که من در آن کار می‌کنم، علاوه بر درمان دونفره، درمان گروهی هم دارد. یعنی افراد آسیب‌دیده با یکدیگر فعالیت‌های فرهنگی و ورزشی مشترکی انجام می‌دهند. مهم این است که فرد اجتماعی شود و با دنیای بیرون، رابطه دوباره پیدا کند.
آیا فراگیر شدن بحث تجاوز و آزار زندانی در ایران، موجب شده که برخی بیماران شما راحت‌‌تر در باره تجربه‌های خود صحبت کنند؟
من واکنش‌های متفاوتی دیده‌ام. برخی هستند که سال‌ها در این مورد حرف نزده‌اند و نیاز به روند طولانی برای شکستن سکوت دارند. تاثیری که من دیدم، این است که بخشی از مراجعان من دوباره ناراحت و منقلب شده‌اند، کابوس‌ها و دردهای بدنی آنها شروع شده و احساس گناه می‌کنند. کسانی هستند که می‌گویند چرا ما در ایران نیستیم که کمکی بکنیم.
بازگشت به گذشته، مشکلات زیادی برای مریض‌های من داشته، اما انرژی‌های مثبتی را هم آزاد کرده است. من کسی را داشتم که حدود ۲۰ سال با هیچکس در باره دوران زندان و آزارهایی که دیده بود، صحبت نکرده بود. رویدادهای اخیر موجب شد که او رفته رفته شروع کرد با اطرافیان خود در باره تجربه‌هایش حرف زدن و این برایش خیلی مثبت بود. عواطف و احساسات عمیقا سرکوب شده در این افراد زنده شده‌‌اند.
در بررسی این مسئله یا تشویق دیگران به صحبت، تا کجا باید پیش رفت؟ کسانی می‌گویند در تشریح خشونت‌های رایج نباید زیاد وارد جزییات شد، زیرا همین خودش ممکن است خشونت‌آفرین باشد.
این درست است که واداشتن قربانی به گفتن همه جزییات، فشار زیادی بر اوست. اما وقتی واقعیت‌ها نوشته و شرح داده شد، نگاه موشکافانه به آن در همه جنبه‌ها مهم است. من که کار درمانی می‌کنم، باید در باره درمان بنویسم، خبرنگاران باید گزارش‌ها را طرح کنند و نویسنده با قلم و تخیل خود، زندگی و ماجرایی را بازسازی ‌کند.
هدف شکنجه‌گر اینست که رازی را از درون زندانی بیرون بکشد. اما با تجاوز، همزمان راز دیگری به زندانی می‌دهد. این راز، فشار و آزاری است که به او وارد کرده ولی گفتنی نیست. هرگونه اطلاع رسانی در باره شکنجه و تجاوز، کمکی است به افشای این راز که قرار بوده تنها بین زندانی و زندانبان بماند. برملا کردن این راز خود بخود مکانیسم تجاوز و آزار جنسی را دچار اختلال می‌کند.
مصاحبه‌گر: مهیندخت مصباح
تحریریه: کیواندخت قهاری

اول خبر ويژه «كيهان» سه شنبه را بخوانيد:
پادوي فراري در نقش پارتيزان!
كاتب ويژه خاتمي در زمان رياست جمهوري وي، با لحني احساسي و تحريك آميز، سران احزاب مدعي اصلاحات را به خاظر عدم تداوم آشوبگري مورد سرزنش قرار داد و از آنها خواست به «كمپين كوچ سبز» بپيوندند. بابك داد با بيان اينكه بعد از دوماه چرا خبري از سران دستگير نشده احزاب اصلاح طلب نيست تا محكم عليه اين نظام نامشروع حرف بزنند، مي نويسد:«چرا آنها نقش خود را با جديت بيشتر و در اختفاء ايفا نكنند؟ چرا هزينه هاي كوچ براي فاش گويي را نپذيرند؟ چرا از خانه دل نمي كنند و كوچ سبز را تجربه نمي كنند؟ آنها با كوچ و اختفاء در همين سرزمين، افشاگري كنند. كروبي و موسوي از جان گذشته اند، اما به تعداد بيشتري از رهبران دست از جان شسته نياز است.خوشبختانه ما الان موسوي را داريم كه يكبار غسل شهادت كرده.»
گفتني است نامبرده در حالي كه از كشور خارج شده، با همكاري سرويس هاي امنيتي بيگانه و رسانه هاي در اختيار آنها نظير «گويانيوز» و «بي بي سي» چنين القاء مي كند كه در داخل كشور متواري است و شجاعانه(!) در حال مبارزه است تا با اين ترفند، برخي عناصر ساده لوح، خام و جوگير شوند. علت رويكرد به پروژه جديد هم اين است كه عناصر ضد انقلاب به مراتب گردن كلفت تر از آقاي داد، كه وي حتي پادوي آنها هم محسوب نمي شود، به محض علني شدن اقامت در خارج، تمام خاصيت و ارزش خود را براي سرويسهاي جاسوسي آن كشورهااز دست داده و تبديل به مهره سوخته و تاريخ مصرف گذشته شده اند! بنابراين پروژه «كوچ سبز» – بخوانيد پوچ سبز!- را از طريق يك مهره ميداني سرخورده به اجرا گذاشته اند و گاه از طريق انتشار مقاله اي از وي در گويا نيوز و گاه مصاحبه تلفني بي بي سي با وي از مخفي گاه(!!) چنين القاء مي كنند كه وي هنوز در ايران است.
ذكر اين نكته هم به جاست كه گروهك هاي ضدانقلاب، پس از دست به اسلحه شدن و برپايي انفجارهاي وحشيانه و عمليات تروريستي، به اختفاء در خانه هاي تيمي و سپس فرار به خارج از كشور روي آورده اند.
(توضيح براي جوانها: پادو به معني شاگرد و پارتيزان به معناي چريك و مبارز مخفي است)
***
خبر ويژه(!) كيهان، چند نكته دارد كه براي ادامه حركتهاي مؤثر جنبش سبز بسيار اهميت دارند.
اين خبر «فقط يك ساعت!» بعد از انتشار مقاله ام «كمپين كوچ سبز سران احزاب» در گويا نيوز و وبلاگم، با عجله و عصبانيت نوشته شده و در روزنامه سه شنبه كيهان منتشر شده است! يادداشت من «غروب دوشنبه» منتشر شده و مي دانيد روزنامه هاي صبح مثل كيهان، نهايتا" تا ساعت 8 يا 9 شب به چاپخانه مي روند! پس بين مطالعه آن مطلب و نوشتن خبري ويژه و كذب براي «خنثي كردن» اينگونه كوچهاي سبز، كمتر از يك ساعت انجام شده و چنان با تعجيل و عصبيت كه حتي مصاحبه هايم با صداي آمريكا را اشتباها" مصاحبه هاي تلفني با بي بي سي در آن درج كرده، گوياي چيست؟ انتشار خبر دروغ «خروج بابك داد از ايران» مي تواند تصميمي از قبل باشد تا بدين ترتيب از ميزان «اثرگذاري» اين كوچ و اختفاء و نوشتن ها و گفتن هايم در اين هفتاد و چند روز بكاهد و آبروي مأموران امنيتي را بازخريد كند! اما مونتاژ عجولانه آن خبر با تمسخر طرح «كمپين عمومي كوچ سبز سران احزاب» نشان دهنده عمق وحشتي است كه از آن طرح بر جان ستاد كودتا و نام افتاده است. مطلب «پادوي فراري در تقش پارتيزان» نشان عمق اثرگذاري و روحيه بخشي «مبارزه» كسي است كه تازه يك «پادوي ناقابل» است كه با «يك قلم ناقابل»، توانسته آنچنان تأثيرگذار و روحيه بخش باشد كه از رتبه تحقيرآميز «پادويي»، به رتبه يك «پارتيزان!» ارتقاء منزلت و اهميت پيدا كند كه كيهان را به تآثيرگذاري نوشته هايش روي «عناصري ساده لوح» يعني مردم وادار به اعتراف نمايد و از «خام و جوگير شدن» مردم به وحشت بيفتد! كيهان كه روزنامه «ارگان ستاد كودتاچيان» است و مستقيما" زير نظر رهبري چاپ مي شود، سعي كرده با تحقير اين «پادو» و جعل خبر خروجش از كشور، از «تأثير» كلام او بر مردمي كه ممكن است «جوگير و خام!» شوند، جلوگيري نمايد و پيشاپيش از آغاز حركت جمعي «پارتيزان هاي ديگر» جلوگيري كند. حركت جمعي و كمپيني كه ممكن است خيلي از اعضاي آن، مثل بابك داد يك «پادو» و «پارتيزان» ساده نباشند، بلكه گروهي «عناصر گردن كلفت تر از آقاي داد» و هر كدامشان يك «ژنرال» باشند و تأثير كارشان «صدبرابر» تأثير كار اين «پارتيزان» باشد.
كيهان تلاش خامي كرده با «انكار» حضور و اختفاء من و خانواده ام در ايران، كه در غصب نيروهاي امنيتي آنهاست، به زعم خود اينگونه حركتها و تأثيراتشان را خنثي نمايد. يعني هر كس به اين كمپين پيوست، كيهان اعلام كند او از ايران خارج شده تا مثلا" تأثير كلام و روحيه بخشي سخنان و طرحهايش را بي اثر كند. در صورتي كه مردم ما به سخن فرد توجه مي كنند نه جايي كه هست، هرچند حضور در اين سرزمين، «تحقير» قدرت امنيتي نظام است و باعث تقويت روحيه مردمي مي شود كه گاهي اسير «خبر سازيهاي دروغين» ستاد كودتاچيان مي شوند و ترس مانع مي شود مسئوليتهاي مدني خود براي سرنگوني اين نظام كودتايي را انجام بدهند.
خبر ويژه كيهان نشان از عجز و بي نتيجه بودن دوندگي ها و تلاشهاي مأموران امنيتي براي دستگيري من است وگرنه به كسي كه از كشور خارج شده باشد، عنوان «پارتيزان فراري» نمي دهند! همكاران آدمخوار آقاي شريعتمداري بعد از تصرف منزل ما، و به رغم دهها لطايف الحيل و خدعه و تله گذاري، بارها تا چند قدمي دستگيري ام آمده اند، ولي لطف خداوند و كمي وقت شناسي و هوشياري و «اصل دل كندن»، باعث شده مأموران بي لياقتشان وقتي برسند كه ما رفته ايم و دست از پا درازتر برگردند. دهها مدل خدعه با ايميل و كامنتها به كار بستند تا با ترفندهاي مختلف، از من جوابي يا ردي يا نشاني بگيرند و پيدايم كنند. آنها هفتاد و چند روز است به معناي مطلق كلمه «تحقير» شده اند و تحقير دستگاه عريض و طويل اطلاعاتي و امنيتي كودتاچيان و نظام، بايد هم باعث عصبانيت و خشم كيهان شود و مرا با الفاظي مثل «كاتب خاتمي» يا «پادو» مثلا" تحقير كند. يا طبق معمول مرا به سرويسهاي بيگانه نسبت بدهند و يا بودنم را در داخل ايران «انكار» كنند. راستش اگر لطفهاي بي نهايت الهي نبود، باورش ساده نبود. مگر مي شود كسي در اين كشور كه تعداد نيروهاي امنيتي و بسيجي و پليس هايش، دو برابر جمعيت هفتاد ميليوني(!) است، و فقر باعث شده خيلي را به خبرچيني و آدم فروشي مجبور كنند، كسي بتواند با خانواده اش از اين شهر به آن شهر برود و گير هم نيفتد؟ تقريبا" محال است! براي اين مي گويم تقريبا" ، چون اين محال، فعلا" هفتاد و چند روز است دارد اتفاق مي افتد (و ان يكاد الذين كفروا ليز لقونك بابصارهم لما سمعوالذكر و يقولون انه لمجنون و ما هو الا ذكر للعالمين)!
اثبات اينكه من كار آساني نيست و من تلاشي براي اثبات اين واقعيت در ايران هستم نمي كنم به خطراتش نمي ارزد و «خار چشم» مأموران امنيتي و مقامات نظام هستم. آنها بايد ادعايشان را اثبات كنند! بالاخره در صورت خروج از كشور، بايد يك جايي در اين دنيا باشم! شما كه «شهرام جزايري» را بعد از فرار در مخفيگاهش در شارجه و دوبي يافتيد و با هواپيماي اختصاصي او را آورديد، عاجز و درمانده شده ايد بگوئيد اگر بابك داد از ايران رفته، پس كجاست؟ اين «انكار حضور من در ايران» پاسخ عاجزانه ستاد كودتا به هفتاد روز تحقير و «انكار توان امنيتي» آنها آن هم توسط يك «پادو» است! من درد دوستان كيهاني را مي فهمم و راستش به آنها حق مي دهم چنين عصباني باشند. اينكه يك «پادو» و يك «كاتب» آن قدر مورد لطف خدا و مردم است و «صد قافله دل همره اوست» و خدا حافظ اوست و با اين بودنش در كشوري كه شما ادعا داريد تحت كنترلتان است، باعث «تحقير و انكار» توان امنيتي نظام اسلامي شده، انصافا" خيلي براي مقامات نظام «سوزناك» است.
كيهان لطف بزرگي كرده و به طور غير مستقيم اعتراف كرده وقتي يك «پادو» مي تواند با تحقير دستگاه امنيتي نظام و نوشتن در همين سرزمين، تبديل به يك «پارتيزان» بشود، پس ببينيد اگر آدمهاي بزرگتر از يك «پادو»، كساني مثل سران احزاب يا چهره هاي مشهورتر از بابك داد، چنين كاري كنند و با «كوچ سبز در وطن» و رفتن به محلي امن و مخفي شدن، به فاش گويي و روشنگري و ارائه راههاي مبارزه و هدايت حركتهاي نافرماني مدني روي بياورند، نظام نامشروع اسلامي شان دچار چه بدبختي بزرگي مي شود؟! ستاد كودتا كه آقاي شريعتمداري عضو فعال آن است ،از طرح «ايجاد كمپين كوچ سبز» چنان به هول و هراس افتاده اند كه كمتر از «دو ساعت بعد» از انتشار مطلبم در گويانيوز و وبلاگم، «خبر ويژه اي» را چنين عجولانه تنظيم كردند تا در روزنامه ديروز «كيهان» منتشر كنند. پيداست تأثير اين «حضور» در ميان مردم و ايجاد روحيه مضاعف در آنها، بدجوري ستاد كودتا را به وحشت انداخته و از «خام و جوگير شدن» مردم ترسيده اند.
«دستپاچگي» كيهان و وحشت ستاد كودتا از شروع و همه گير شدن اين «كمپين تأثيرگذار» چنان است كه براي نوشتن اين مطلب عجولانه، دچار چند خطاي فاحش شده اند. علاوه بر متن ناشيانه خبر، از مصاحبه هاي تلفني بابك داد با «بي بي سي» نوشته. همين تكه خبر، يك اشتباه فاحش دارد و يك اعتراف بزرگ! من از بدو تأسيس شبكه فارسي بي بي سي تا امروز، با اين شبكه هيچگونه مصاحبه اي نداشته ام و احتمالا" منظور كيهان وحشتزده، مصاحبه روتين و هفتگي جمعه شبهايم با برنامه «تفسير خبر» صداي آمريكاست كه حدودا" از چندماه قبل از انتخابات انجام مي شود. بعد از كودتا و شروع «كوچ سبزمان»، ناچار شدم به مخاطبان اعلام كنم اگر مي بينيد زير تصويرم در صداي آمريكا نوشته اند «بابك داد از ايران» بدانيد بودنم در ايران و مصاحبه كردنم، ناشي از صبوري و سعه صدر مسئولان اين نظام كودتاچي و خونريز نيست.اين نظام تحمل هيچ صداي منتقد و مخالفي را ندارد. و به بينندگان گفتم من بعد از كودتاي 23 خرداد به همراه خانواده ام، ترك ديار و كاشانه و خانه كرديم و حالا در خفا به نوشتن و مصاحبه مي پردازم تا از حقانيت ملت و رأي دزديده شده آنها دفاع و به سهم خود از اين كودتاي سياه افشاگري كنم. سئوال بزرگ بسياري از مخاطبان اين بود كه آقاي عيسي سحرخيز و بابك داد را كه بعد از كودتا، مصاحبه هاي آتشيني با بي بي سي و صداي آمريكا مي كنند، چرا تا حالا دستگير نشده اند؟! بعد از دو هفته خبررساني در اختفاء، عيسي سحرخيز را با خدعه و «گروگان» گرفتن خانواده اش، دستگير كردند و من هم كه با خانواده به كوچ رفتيم، با تمامي اعضاي خانواده مادريم قطع ارتباط كامل كردم و فقط در مقطعي كه از بستري شدن برادرم سيف الله مطلع شدم، قصد عيادتش را داشتم كه به توصيه خانواده، نه به عيادتش در بيمارستان رفتم و نه در مراسم تشييع و ترحيمش حاضر شدم. بسيار سخت بود اما براي هدفي بزرگتر، ادامه اين روحيه بخشي كه حالا كيهان را به اين عصبانيت انداخته، باز هم «دل كندم» و به وداع برادر نرفتم. بعد از چند نفر شنيدم مأموران امنيتي، خيلي «تابلو» در آن تشيع و ترحيم ها حضور داشته اند! اشتباه نكنيد، مقصور «اهميت شخص بابك داد» نيست. «پادوها» في نفسه و در حالت عادي، ارزشي براي اين همه خدعه و برنامه ريزي براي دستگيري ندارند. من هم كسي نيستم كه در حالت عادي ارزش اينهمه تعقيب و گريز داشته باشم. مهم «روشي» است كه انتخاب كرده ام و «اثرش» بر روحيه بخشي به مردم، چنان بوده كه مقامات امنيتي و كيهانيان را به وحشت انداخته است. نظام مي خواهد با سياست «النصر بالرعب / پيروزي با وحشت آفريني» كودتا را پيش ببرد و بر مخالفان چيره شود. انصافا" در ايجاد وحشت در روزهاي اول كودتا، موفق بود و با كثيف ترين جنايتها خوي وحشي و گرگ صفت خود را آشكار كرد تا مردم را خانه نشين كند.
حالا در ميان اين قائله، يك كسي به نام بابك داد پيدا شده كه به قول كيهان يك پادوي بي ارزش! است و از ديدگاه خودم، حتي كمتر، يك حشره ام كه اگر تقدير الهي بر اين باشد، در دماغ نمرود و فرعون خواهد رفت و باعث شكستن بت زمان مي شود! اين آدم با «دل كندن» از همه چيزش و با ترك منزل و خانه بدوشي و اختفاء و نوشتن و گفتن در داخل همين سرزمين و افشاگري و ارائه برنامه هاي براندازانه و نافرماني هاي مدني، همه هيمنه امنيتي نظام زير سئوال برده و به سخره گرفته و بدين ترتيب، «ترس» عده زيادي از مردم از قدرت امنيتي و اطلاعاتي نظام ريخته است! كودتاچيان مي ترسند اين روش كوچ سبز، «فراگير» و تبديل به يك «سنت مبارزه» شود. اعتراف به وحشت كيهان و ستاد كودتاچيان را از همين كوچ سبز و ميزان تأثيرش را مي بينيد؟ آنها نگران «جوگير شدن برخي عناصر» يعني مردم و دانشجويان هستند كه تا چند روز ديگر، با «مهر» از راه مي رسند و كابوس شبانه مقامات نظام شده اند! آنها به خوبي مي دانند با اين روش، سلاح اصلي آنها، يعني «ايجاد ترس در مردم» از بين مي رود و خيزش هاي عمومي مردم بدون ترس شكل خواهد گرفت. براي همين «هزينه بالايي» براي دستگيري و خفه كردن صداي بابك داد متحمل شده اند و مي خواهند به هر شيوه اي، نگذارند اين روش مبارزه پارتيزاني مدني «همه گير» شود. اما انشاءلله با پيوستن چهره هاي مشهور و مؤثر به اين كوچ سبز در وطن، باور كنيد اين نظام كودتايي بدترين ضربه ها را خواهد خورد و فرو مي پاشد. دوستان حزبي دستگير نشده، كه تأثيراتشان از يك «پارتيزان» بيشتر است، با پيوستن به اين كمپين و كوچ سبز، قطعا" به «ژنرال هاي» اين حركت سبز پارتيزاني و مخفي عليه نظام جور و ستم تبديل مي شوند. خبر شتابزده كيهان، اين «نقطه ضعف بزرگ» و وحشت شديدشان از اين شيوه مؤثر را آشكار ساخت..
ترديد نكنيد كمپين كوچ سبز «كليد» براندازي مدني نظام است. اين را روزنامه «كيهان» اثبات كرد و از اين بابت از كيهان و ناشي گري اش صميمانه سپاسگزاري مي كنم. كيهان با اين واكنش عصبي و عجولانه، نشان داد از تأثير شگرف اين حركت خبر دارند و براي همين، چنين به وحشت افتاده اند.
در بخش ديگري از اين خبر ويژه كيهان آمده است:« علت رويكرد به پروژه جديد هم اين است كه عناصر ضد انقلاب به مراتب گردن كلفت تر از آقاي داد، به محض علني شدن اقامت در خارج، تمام خاصيت و ارزش خود را …»
در لابلاي خبر ويژه كيهان، «تأثير» و روحيه بخشي «كوچ سبز در وطن» جا به جا ثابت شده است و در اين فراز(!)، طرح فراخوان ساده يك «پادو» مثل مرا، به «رويكرد به يك پروژه جديد!» ارتقاء درجه داده است! اين اذعان كودتاچيان به يكي از مهمترين خاصيتهاي «جنبش سبز» است كه در آن، همه يك پياده نظام، يك رهبر و يك رسانه اند. فراموش نكنيد «كيهان» رسانه اصلي رهبر و نظام و كودتاچيان، چنين اعترافي كرده كه در جنبش سبز حتي يك «پادو» مي تواند در عين حال، يك «پارتيزان» باشد و به محض درانداختن يك طرح مؤثر براي نافرماني مدني و مقابله با كودتاچيان، از طرف كيهان و ستاد كودتا از پادويي به پارتيزاني و «صاحب رويكرد و پروژه!» معرفي مي شود!
با اين اعتراف ناشيانه «كيهان» پذيرفته كه جنبش سبز «هزاران رهبر بالقوه» دارد كه باعث وحشت كودتاچيان هستند و اگر چند نفرشان با «كوچ سبز» و رفتن به يك جاي امن در داخل كشور، دست به نوشتن بزنند و برنامه هاي نافرماني مدني ارائه بدهند، روحيه مردم و دانشجويان را «صدچندان» مي كنند، «سلاح ايجاد رعب» را از كودتاچيان مي گيرند و هر كدام از ما «پارتيزانها» چنان وحشتي در دل كودتاچيان مي اندازيم كه ناخودآگاه و از فرط دستپاچگي، به تأثير فوق العاده كارمان اقرار مي كنند و حتي به مخالفان خود «ارتقاء درجه» مي دهند!
چرا كيهان اعتراف كرده رسانه هاي بيگانه در مقاله يا مصاحبه تلفني با اين «مهره مياني سرخورده القاء مي كنند كه هنوز در داخل ايران است»؟ كيهان معترف است براي ريختن ترس مردم، اين «بودن در كشور و مبارزه مخفي» حتي از عناصر ضدانقلاب گردن كلفت تر هم «مؤثرتر» است. من البته اصرار دارم اعلام كنم بسياري از رهبران جنبش سبز در خارج كشور هستند و شرافتمندانه به سرنوشت وطن و ملت خود پايبند هستند و فوق العاده عالي به مردم داخل كمك مي كنند و مردم هرگز «به محض خروج از ايران، آنها را بي خاصيت و بي ارزش» نمي انگارند. كيهان به اشتباه گمان مي كند مردم سخنان شخصيتهاي مهاجر و خارج رفته را نمي پذيرند اما اين انتقام كيهان از تأثيرات شخصيتهاي باانگيزه اي است كه در خارج از كشور، سرسختانه به فعاليتهاي سبز خود در ميان ملتها و دولتها و مجامع بين المللي ادامه مي دهند و تاكنون تأثيرات شگرفي در تداوم پيروزيهاي جنبش داشته و دارند. ناراحتي روزنامه كيهان از «القاي حضور اين مهره سرخورده و مياني در داخل كشور» اذعان كودتاچيان به اين واقعيت است كه «كمپين كوچ سبز در وطن» باعث ريخته شدن ترس مردم از نيروهاي امنيتي و «افزايش روحيه نافرماني مدني» سرعت و قدرت بيشتري مي دهد و اي بسا به خيزش هاي دانشجويي و مردمي بيانجامد. براي همين سعي كرده كوچ سبز را با طنز لوس (پوچ سبز!) تمسخر كند و «منافقانه» اين اختفاء و نوشتن و مخالفت مدني را به چيزهايي تشبيه كند كه مرغ پخته را هم به خنده مي اندازد. آنجا كه نوشته: «ذكر اين نكته هم به جاست كه گروهك هاي ضدانقلاب، پس از دست به اسلحه شدن و برپايي انفجارهاي وحشيانه و عمليات تروريستي، به اختفاء در خانه هاي تيمي و سپس فرار به خارج از كشور روي آورده اند.» خبر بد براي كيهان اينكه مردم تصميم دارند بدون خونريزي، بناي نظام فاسد شما را با روشهايي مدني از ريشه بركنند و در اين مسير، چنان خواهند كرد كه تاريخ به صلابت و اتحاد و مدنيت اين ملت بافرهنگ گواهي دهد.شايد جبران وحشي گريهاي كثيف شمايي باشد كه متأسفانه به دليل شناسنامه ايراني تان، چهره ايرانيان را تا حدودي لكه دار ساخت.
ما «اسلحه اي» به نام قلم و سرمايه اي به نام حقانيت و دعاي خير مردم را داريم كه عمق اثرشان بسيار بيش از «دست به اسلحه شدن» است. اختفاء ما موقتي است و قصد داريم شما را از سرزمين مادريمان فراري بدهيم. ما جائي نمي رويم. بعد از فراري دادن شما، مي مانيم و «خانه» را آب و جارو مي كنيم و «آغوش ايران» را براي بازگشتن «همه فرزندان ايران»، از هر طيف سياسي و فكري و اعتقادي كه هستند، باز مي كنيم. خبر بدتر براي كيهان اينكه ظرف ديروز و امروز، چند نفر از شخصيتهاي مؤثر برايم ايميل فرستاده اند كه به «كمپين كوچ سبز در وطن» مي پيوندند و دارند مدان سفرشان را مي بندند. به زودي صداي انقلاب سبز ما، آنچنان در داخل كشور متكثر خواهد شد كه رهبرتان، به زبان بيايد و بگويد:«صداي انقلابتان را شنيدم!» به ايشان پيغام بدهيد ديگر خيلي دير شده است. چاپيدن و جنايت و ستم كافي است. بايد تشريف ببرند.
پي نوشت: اين يادداشت جوابيه به كيهان نبود. خبر ويژه كيهان باعث شد براي طرح «كمپين كوچ سبز» دلايل فراواني از لابلاي اين خبر بيابم كه براي توضيح دادن آن دلايل و تأكيد بر موفقيت آميز بودن اين كمپين، دست به نوشتن اين مطلب زدم.وگرنه به جز تشكر از كيهان بدليل تأييد ناخودآگاه و اعتراف ناخواسته اش نسبته به موفقيت اين كمپين، دليلي براي پاسخگويي به هتاكي هاي اين رسانه كودتاچي و منحرف نمي بينم.
گر بدي گفت حسودي و رفيقي رنجيد؛
گو تو خوش باش كه ما گوش به احمق نكنيم!

علی شکوری راد

مقام معظم رهبری تأکید کرده اند که از همان ابتدا دستور داده اند به جنایتهایی که در حوادث بعد از انتخابات بخصوص در کوی دانشگاه تهران و بازداشتگاه کهریزک رخ داده است رسیدگی و عاملان آنها بدون در نظر گرفتن مقام و موقعیت سازمانیشان مجازات شوند.
این حساسیت و دستور خوشحال کننده است اما ذهن نقاد مرا امیدوار نمی سازد که اتفاق خاصی بیافتد. یعنی یک رسیدگی عادلانه صورت بگیرد و حقیقتاً آنان که جنایت کرده اند مجازات شوند. شاید در مورد شکنجه گر و قاتل شهید محسن روح الامینی این اتفاق بیافتد و بر اثر پیگیری پدر و مادر صاحب نفوذ شهید، قاتل پیدا، شاید معرفی و پس ازمحاکمه در دادگاه به قصاص محکوم شود. آنگاه پدر و مادر شهید بزرگوارانه از قصاص او بگذرند تا همه چیز ختم به خیر شود.
مردمی که یک بار پس از افشای قتل های زنجیره ای کاملاً امیدوار شده بودند که به آن جنایتها، که همۀ مقامات وقت و بخصوص رهبری بر فجیع بودن آن تأکید کرده بودند، رسیدگی و عاملان آنها مجازات شوند وبعد، نه تنها امیدشان نا امید شد بلکه در روند رسیدگی به آن جنایت ها، فجایع و جنایتهای بدتری را مشاهده کردند، اکنون یاد گرفته اند که دیگر بیهوده بخود امید ندهند تا بعد بخواهند سرخورده شوند. بنابراین با "دستور رسیدگی" قدری نا باورانه مواجه شده و خوشحالی را گذاشته اند برای وقتی که این دستور اجرا بشود و اینکه چگونه اجرا بشود.
این یک بعد ماجراست اما بنظر من بعد مهم تر این است که چرا این جنایتها اتفاق افتاد و چرا از وقوع آنها جلوگیری نشد. بارها صدا و سیما خبر و یا فیلم برخوردهای خشن پلیس و یا مأمورا ن کشورهای دیگر را با مردم خود یا ملت های دیگر پخش نموده و آن را حمل بر وحشی گری و قانون گریزی نه فقط آن پلیس یا مأمور بلکه نشانی از وجود جرم و جنایت سیستماتیک در سازمان پلیس و حتی دولت مطبوعۀ او کرده است که البته پر بیراه نبوده است. اگر یک پلیس سفید پوست در امریکا یک شهروند سیاه پوست را خارج از عرف پلیس امریکا مورد ضرب و جرح قرار دهد معنای طبیعی آن این است که در سازمان پلیس امریکا دقت لازم برای جلوگیری از بکار گرفتن افرادی که ممکن است دارای انگیزه نژاد پرستانه باشند وجود نداشته است و اگر این مورد اکنون توسط یک خبرنگار فاش شده است حتما موارد بسیار دیگری هم بوده که صدایش در نیامده است. اگر سربازان امریکایی در زندان ابوغریب عراق زندانیان را شکنجه کرده اند، آن سربازان از نظر ملت عراق و جهانیان، تنها متهمان این جنایت نیستند و بدون تردید مسئولیت آن اقدام نه تنها با فرمانده نظامیان امریکا در عراق، بلکه با دولت امریکاست بخصوص اینکه اگر چنین جنایتی تکرار بشود.
فاجعۀ کوی دانشگاه تهران یک بار در سال 78 اتفاق افتاد. عده ای لباس شخصی با حمایت نیروی انتظامی شبانه به خوابگاه ریختند و بطور وحشیانه ای دانشجویان را در اتاقهایی که در آن آرمیده بودند مورد ضرب و جرح قرار داده و با خود برده و در یک بازداشتگاهی تحت اشراف نیروی انتظامی زندانی کردند. مقام معظم رهبری سه روز بعد، این اقدام را وحشیانه و جنایت خواندند. با فشارشورای امنیت کشور و رئیس جمهور وقت فرمانده نیروی انتظامی تهران برکنار شد. دستگاه قضایی کسی را در آن جنایت مجرم نشناخت ولی در عوض کسانی را که از حقوق دانشجویان دفاع کرده بودند محاکمه کرد. اکنون همان فاجعه و جنایت با ابعادی وسیع تر اتفاق افتاده است و رهبری نیز آن را جرم و جنایت نامیده و مانند بار قبل دستور رسیدگی داده اند. البته صدای فجایع در تهران زود در می آید و خبری می شود و الا فاجعۀ دانشگاه تبریز در سال 78 وفاجعه های دانشگاه اصفهان و شیراز در سال جاری کوچکتر از آنچه در تهران اتفاق افتاده، نبوده است. گیریم این بار رسیدگی قضایی، بهتر از دفعۀ قبل باشد و حقیقتاً عاملان اصلی ضرب و جرح و قتل مردم در کوی دانشگاه و بازداشتگاه کهریزک مجازات شوند، سوال این است که چرا این مقدار جرم و جنایت توسط نیروهایی که باید حافظ جان و مال و ناموس مردم باشند امکان پذیر و تکرار شده است. پس از انتخابات، اعمال خشونت فاجعه آمیز توسط نیروهای مخصوص ولباس شخصی های همراه آنان علیه مردمی که تجمع و یا اعتراض مسالمت آمیز انجام می دادند چندان رخ داده و فیلم های آنها در فضای اینترنت و تلویزیونهای ماهواره ای نمایش داده شده اند که مجالی برای طفره رفتن، توجیه و سلب مسئولیت باقی نمی گذارد.
ما به کسی باتوم، اسلحه و اختیار داده ایم و او را بر جان و مال و ناموس مردم مسلط ساخته ایم که قانون نمی شناسد، مردم را دشمن می بیند و در خیابان باطومش را بی محابا بر سر زن و مرد و پیر و جوان فرود می آورد، از بام پایگاه و مسجد پی در پی بداخل جمعیت بی سلاح تیراندازی می کند و اندیشۀ جان انسانها ندارد. در خیابانی خلوت قلب پسری جوان را که تازه از خانه بیرون آمده است نشانه میگیرد و شلیک می کند، جوانی را که بر روی بام خانه اش الله اکبر میگوید به خون می نشاند و جوان معترض بی سلاح را با هدف گیری دقیق به قتل می رساند. کسانی را بر مردم مسلط کرده ایم که به آنها آموزشی نداده ایم که در هنگام تسلط بر مردم طاغوت نشوند و مسئولیت اختیارشان را بشناسند. فرصت داده ایم تا هر که را خواستند، به هر نحو بازداشت کنند، به هر کجا ببرند، هر طور نگه دارند و با آنان هر کار بخواهند بکنند. چشم بسته ایم تا خیل جان باختگان و مجروحان را نبینیم و رنج بی حساب خانواده هایی که از حال و روز عزیزان و فرزندان خود بی خبرند را حس نکنیم. با خود گفته ایم ما که خود ندیده ایم، ماهواره هم که نداریم. به اینترنت هم که اعتماد نمی کنیم. حتماً واقعیت همان است که صدا و سیمای جمهوری اسلامی نمایش می دهد و دستگاههای رسمی گزارش می کنند. تکلیف ما بر این اساس تعریف می شود و اگر غیر از این باشد عندالله معذوریم. اگر هم گاهی آشنایی خبر موثقی بما رسانده است متأثر شده ایم و بر پیشانی خود زده ایم اما آن را یک استثنا و ناشی از خطای فردی قلمداد کرده ایم.
فارغ از بحث وقوع تخلف و تقلب گسترده در انتخابات و بی تدبیری های سیاسی در مهار اعتراضات مردمی به نتایج اعلام شده، بی کفایتی نیروی انتظامی و قرارگاه ثارالله در مأموریت کنترل اعتراضات خیابانی و حفظ امنیت شهر حتی از زاویه نگاه حاکمیت موجود، کاملاً محرز است. آنها هزینۀ بزرگی روی دست نظام گذاشته اند که بسادگی جبران نخواهد شد.
کوتاهی و انحراف در تعریف مأموریت، گزینش وتربیت نیرو، و نظارت بر عملکرد نهادهای حافظ نظم و خطا در نصب فرماندهان، چشمگیر بوده است که چنین فجایعی اتفاق افتاده و یا تکرار شده است. دلسوزان جامعه در گذشته در این مورد همواره هشدار داده اند اما مورد توجه قرار نگرفته است. اکنون اگر حتی بحث سیاسی عدم پذیرش نتیجه انتخابات و نا مشروع بودن دولت برآمده از آن، با تنفیذ، تحلیف و معرفی دولت فروکش کند، خون بر زمین ریختۀ بی گناهان، تن رنجور مجروحان و مصدومان، و آه غم آسیب دیدگان و مظلومان اجازه نخواهد داد ظلمی که در انتخابات و پس از آن بر مردم رفت فراموش شود و به زعم حاکمان اوضاع عادی بشود.
اینجانب به سهم خود در یادداشت "از سردار نظری تا سردار رادان" ، که قریب دو سال پیش و در ابتدای راه اندازی وبلاگم نوشته و منتشر کردم، در این موارد هشدار داده بودم که بخشی از آن را به عنوان نمونه در اینجا می آورم:
" سردار رادان را از نزدیک ندیده ام اما گفتگوی فرزاد حسنی با او را در برنامه کوله پشتی دیدم. بنظر می آید او هم مانند فرهاد نظری پر شور وبا انگیزه است و اعتقادی کار می کند و این نوع کار را بر کار قانونی ترجیح می دهد. از عملکرد او در مدت مسئولیتش می توان فهمید که او مفاهیم امنیت و نظم را بسیار وسیع گرفته و خود را متولی همه چیز کرده است. اکنون بر اساس ارائه مفهومی گسترده از امنیت اجتماعی، حجم بزرگی از کار تعریف شده است که هیچ نسبتی با توان و استعدا د مادی و معنوی سازمان موجود پلیس ندارد. نتیجه طبیعی این وضعیت ناکارآمدی پلیس در انجام وظایف حیاتی آن خواهد بود . و مهمتر آنکه در صورت بروز یک بحران کوچک، بخاطر وجود تلقی نادرست از وظیفه پلیس، این استعداد وجود دارد که همچون 18 تیر، فرماندهی پلیس دچار هیجان سیاسی یا ایدئولوژیک شده و بجای فرو نشاندن آتش بحران، خود در آن بدمد و دامنه اش را گسترش بدهد. در این حال او نیز خواهد سوخت اما مسئو لیت برعهدۀ کسانی خواهد بود که این هشدارها را جدی نمی گیرند."

در حاليکه صدا و سيمای جمهوری اسلامی روز پنجشنبه مراسم رای اعتماد به وزيران را بصورت مستقيم مورد پخش قرار ميداد پوشش زنده مراسم را به خاطر صحبت های طنز يک نماينده قطع کرد

ابتدا اين نماينده که صحبتهايش از طريق ميکروفون در صحن مجلس پخش ميشدبه شوخی به علی لاريجانی گفت :" لطفا صندوق رای را به مناطق صعب العبور بياريد ما هم رای بديم"(تکه ای به مسئله صنوق های سيار و دلايل صادق محصولی به عدم وجود تقلب در انتخابات)

اين نماينده بعد از چند دقيقه نيز به شوخی گفت "از الآن گفته باشم تقلب نشده هر کی ميگه تقلب شده بره کهريزک" و سپس خنديد.

در حاليکه صحبتهای خصوصی اين نماينده حاضر در صحن هيئت رئيسه از طريق ميکروفونی که جلوی او قرار داشت در صحن مجلس و از طريق صدا و سيما پخش شد يکی از افراد حاضر به اتاق فرمان در اين مورد تذکر داد و اتفاقا صدای او هم در صدا و سيما پخش شد و پس از چند ثانيه پوشش مستقيم جلسه بطور موقت بی صدا انجام شد آخر سر هم پس از بازگرداندن صدا و پخش صدای علی لاريجانی که ميگفت اينجا منطقه صعب العبوره"(تکه ای به مسئله صنوق های سيار و دلايل صادق محصولی به عدم وجود تقلب در انتخابات) دست اندر کاران صدا و سيما از ترس پخش مستقيم را قطع کردند و هم اکنون برنامه خانواده از اين شبکه پخش ميشود